Zachowanie korozyjne powłok cynkowych w atmosferze niekwasowej/alkalicznej różni się znacznie od tej w atmosferze kwaśnej/alkalicznej. Ogólnie rzecz biorąc, przy braku warunków kwaśnych lub zasadowych, powierzchnia powłoki cynkowej wchodzi w kontakt z tlenem z powietrza, tworząc tlenek cynku (ZnO). W obecności wilgoci może również tworzyć się wodorotlenek cynku [Zn(OH)₂].
W przypadku kontaktu powierzchni powłoki cynkowej z atmosferą kwaśną lub zasadową, której towarzyszy wilgoć, stosuje się siarczan cynku (ZnSO₄), chlorek cynku (ZnCl₂), wodorotlenek cynku [Zn(OH)₂], węglan cynku (ZnCO₃, uwaga: ZnCO₈ nie jest substancją ważny wzór chemiczny węglanu cynku) i mogą tworzyć się inne związki. Szybkość korozji powłoki cynkowej zmienia się w zależności od wartości pH roztworu składającego się z tych atmosfer i wody. Jak pokazano na rysunku 1-1, istnieją cztery obszary wartości pH: poniżej pH 6 znajduje się obszar silnie kwaśny o najwyższej szybkości rozpuszczania; pomiędzy pH 6 a 12,5 to stabilny obszar, w którym sole cynku na powierzchni powłoki cynkowej tworzą stabilną warstwę ochronną; pH 12,5 do 13,5 to obszar rozcieńczony zasadowy; a powyżej pH 13,5 jest obszarem silnie zasadowym. Można zauważyć, że zachowanie korozyjne powłok cynkowych w atmosferach niekwasowych/alkalicznych jest zupełnie inne niż w atmosferach kwaśnych/alkalicznych.
